المپیک تمام شد. ایران هم که گل کا شت و دو مدال بیشتر

به دست نیاورد.مطلب من در باره ورزشکاران ایران

نیست . مطلب من در باره شعر المپیک است که خیلی

زیبا است.

ای روح جا ودانی وابدی

ای خالق حقایق وزیبا یی ها وخوبی ها

نور خود را بر سرمان بتابان

وبر این خاک ودرزیر این آسمان

آن را بر ما ارزانی بدار

که همین نور،اول بار به ما

جاودانگی تو را شها دت داده است.

به این با زی ها ی باشکوه ،روح وزندگی ببخش

وبرسرقهرمانانش

قهرمانان مسابقه وتلاش

تاجی ازگل های همیشه شاداب بگذار

ودرسینه های ما قلب هایی استوار قراربده.

دربازتاب درخشان تو

دشت هاوکوه هاودریا ها

با رنگ های زیبا می درخشند

وپرسشگاهی بزرگ خواهندبود

تاهمه ی ملت ها ،برای پرسش تو

به آنجا هجوم بیاورند

آه،ای روح جاودانی وابدی!

سلام

 خاطره ای را که می خواهم برای شما  تعریف

کنم مربوط به یکی از اتفاق هایی است که

 کلاس اول برایم افتاده .یادم است روز شنبه بود

و ما ورزش داشتیم.زنگ تفریح با بچه ها بازی

می کردیم و من فراموش کردم که آب بخورم.

زنگ کلاس که خورد تازه یادم افتاد که چه قدر

تشنه ام است .این بود که به سرعت خودم را به

شیر آب خوری رساندم تا آب بخورم.جلو آب خوری

گل شده بود.من هم برای این که کفش هایم کثیف

نشود تصمیم گرفتم بالای سکو بروم واز آن جا

به راحتی آب بخورم.آن جا مثل بازار شام شلوغ

 بود. مثل این که آن ها هم مثل من یادشان رفته

بود آب بخورند.خودم را به راحتی به بالای سکو

 رساندم،اما چشمتان روز بد نبیند؛به محض

این که خم شدم تا آب بخورم،دست یکی از

بچه ها به پای من خورد ومن از آن بالا با سر

داخل گل رفتم و مانند سوسک له شده وسط گل ها

پخش زمین شدم.روپوشم گل خالی شده بود!

همان جا به خودم قول دادم که بی نظمی نکنم و

هیچ وقت برای آب خوردن بالای سکو نروم.

سلام به همه آنهایی که قدم به خانه کوچک من گذاشته اند

مطالبی که می نویسم داستان ها و افسانه ها و گاهی هم

 حرف های دلم است.گاهی هم خاطرات مدرسه ام

را می نویسم . امید وارم از خواندن آنها لذت ببرید

به وبلاگ من خوش آمدید

با تشکر امیرحسین روزبان